Ars Poetica

Ars Poetica to debiutancki zbiór 71 wierszy wydany w 2013r., poświęcony Szczecinowi, miłości, tęsknocie oraz bliskim. Jest to autobiograficzna podróż po strofach, za którymi ukrywają się prawdziwe uczucia i doświadczenia autorki.

Filia maris*

Głaszczę piasek,
zamykając lirycznie morze
ochładzające zadziorną dusze.
Spojówkami badając przestrzeń,
szukam zaufanego astrolabium.


Wicher rozczesuje poplątane włosy,
busolą rozsądek – szepcze.
Dziecinności odzewem,
niczym pralinę, pragnę odkrywać świat.


Zrzucam skórę, widzę,
jak na horyzoncie przepływa ostatni żaglowiec.
Impuls przeszywa ciało ruszam,

chwytam los w ręce.
Jestem córką morza,
odradzającą się z fal.

Dolce minore

schowam się w melodii
wystukanej na starym pianinie
może spróbujesz się wsłuchać
odnaleźć w gonitwie dur-mollowej


schowam się w melodii
marząc by zostać ulubioną
w lekkim adagio
uśpiony jest charakter lwicy


schowam się bo muzyką jest życie
w lirycznym akompaniamencie
i gamach miłości
choć i ono ma dwa końce


po każdym crescendo
jest czas na chwilę delicato
na chwilę by na nowo obudzić
pasję


usiądź i zagraj
w systemie bicia serca
zamknij oczy
jesteś w swoim świecie


da capo al fine

Sakura

Mówiła, że kobiety więdną,
kiedy nie podlewa się ich słowami.
Chowają się w płatkach, a pączki
przestają sterczeć w zaczekaniu.

Mówiła, że każda z nas powinna być jak wiśnia.
Dostępna, ale niełatwa do zerwania.
Jak kocha, poszuka cię nawet i.
pomiędzy chmurami.

Dać się odkrywać,
jak każdą z sylab haiku.
Rozbierać pojedynczymi nitkami
kimona.

Jedynie w jego ramionach.